Nieuw in huis: een tillift, wondverzorgingsproducten en een rolstoel. Een complexe breuk bij een van onze cliënten, zorgde afgelopen weken voor een diverse leermomenten op locatie Valkappel.
Een van onze bewoonsters met een verstandelijke beperking (76) had haar heup gebroken. In het ziekenhuis bleek het om een complexe breuk te gaan. Dit betekende een lang traject van revalideren. Ze wilde zelf graag in haar eigen omgeving herstellen. Ook wij vonden dat uiteraard belangrijk.
 
Voordat mevrouw thuiskwam, bespraken we met het team wat we nodig hadden om haar de best mogelijke zorg bieden. Naast tillift, rolstoel en verzorgingsproducten hadden we overleg met de fysiotherapeut om te kijken welke oefeningen onze bewoonster in bed kon doen.
 

Meeleven

Op de dag van haar thuiskomst waren de andere bewoners erg blij dat ze er weer was. Het was mooi om te zien hoe zij ieder op hun eigen manier meeleefden en de situatie een plekje gaven. Eén bewoner kwam elke dag even langs en vroeg ons dan of hij even op bezoek mocht. Uiteraard mocht dit. Op zijn rollator ging hij dan iedere keer even naast haar zitten om een kort gesprek te voeren. Mevrouw was nog erg moe van de operatie, de ervaringen en de prikkels van de afgelopen tijd.
 
Tijdens de verzorging bespraken we al hoe mevrouw reageerde op onze handelingen. We bekeken per dag hoe zij eraan toe was en besloten op basis daarvan bijvoorbeeld of we haar op bed gingen wassen of gebruik zouden maken van de douchebrancard. Ook bekeken we hoe we haar dag- en nachtritme intact konden houden: overdag de gordijnen open en prikkels in de vorm van activiteiten en ’s nachts gordijnen dicht en rust.

Gedoe

Hoe vermoeid ze ook was, als we vroegen hoe het ging dan zei ze: ‘Ja, het gaat wel.’ Ze bedankte ons en vond het eigenlijk maar een gedoe, erg onhandig en vooral vervelend voor ons. Wij bleven zeggen dat we het graag voor haar doen en dat we met elkaar hopen dat ze snel weer opknapt.
 
Een ingrijpend en bijzonder proces op de groep, voor de bewoners en het personeel. Een leerproces voor ons, waar we de afgelopen dagen/weken al aardig kundig in zijn geworden. Want wij maakten dit ook voor het eerst mee. Met hulp van de fysio en verpleegkundige hebben we een plan gemaakt. We leren met en van elkaar als collega’s.
Voor de medebewoners was de situatie ook wennen. We merkten dat ze bezorgd waren over hun medebewoonster en hadden daar veel vragen over.
 
Ik vind het mooi en bijzonder om te zien hoe ze om elkaar geven en hoe hecht de groep is. Ondanks de verschillen, staan ze toch dicht bij elkaar.
                                Melissa, begeleider