Een van onze bewoners was jarig. En dat hebben we gevierd. ‘s Ochtends ging ze naar de dagbesteding, met de traktatie in haar tas. Op dat moment wist ze nog niks over de verrassingen die haar nog stonden te wachten.
Toen ze s ’middags thuiskwam, liet ze vol trots het cadeau zien dat zij daar had gekregen. Ook had ze een poster bij zich met de foto’s van die dag. Ik vroeg of ze wilde dat ik hem ophing. Ze knikte. Samen met de jarige en mijn collega hebben we de plek bepaald. Het werd de deur en daar hingen we hem dan ook op.  

Tranen in haar ogen

Mijn collega wilde de jarige even op bed leggen zodat ze kon rusten, maar opeens stond er visite voor de deur. De bewoonster keek verbaasd wat er allemaal gebeurde. Toen ze zag wie het waren, sprongen de tranen in haar ogen.
Het waren haar vrijwilligers, die ze door corona al meer dan een jaar niet had gezien. Op de vraag of ze nog wist wie het waren, antwoordde ze: ‘Ja natuurlijk’, met een grote lach op het gezicht. In de woonkamer aten we een gebakje en kreeg de jarige haar cadeautjes. Ze was nog steeds een beetje verbaasd over alle verrassingen.

Gewoon doorgevierd

Toen de vrijwilligers weg waren, legde ik de bewoonster op bed, moe van alle indrukken. ‘s avonds hebben we haar verjaardag gewoon doorgevierd met de andere bewoners. Nog een gebakje, nog meer cadeaus en een luid ‘lang zal ze leven’. Met het cadeau in haar handen keek ze ons blij aan. Ze had een vest gekregen, ze voelde eraan en keek weer naar ons. Ik vroeg me af wat ze allemaal dacht op dat moment.

Slapen

Toen ik haar ‘s avonds op bed legde, was ze vermoeid en een beetje overprikkeld door alle indrukken van die dag. Ik wenste haar een goede nacht en toen ik bij het verlaten van de kamer achterom keek, lag ze al te slapen. 
 
Melissa, begeleidster