Triade, met elkaar
Benieuwd hoe het verhaal van Jordan afloopt?
Verhaal Jordan
‘De twee video-opnames op het kinderdagverblijf lieten me vooral een jongetje zien die klaar was voor de basisschool. Ik zag onmacht bij de leidsters van de groep. Ze konden soms de intenties van Jordan niet volgen. Ook waren er weinig leeftijdsgenootjes op de groep,’ vertelt Suzanne van Triade. Suzanne was door Bureau Jeugdzorg gevraagd om hulpverlening te bieden. ‘Wat ik bijzonder vond was dat de leidsters mijn signaal heel goed oppakten. Ze voelden zich niet aangevallen en stonden open om samen met mij te kijken hoe we het negatieve gedrag van Jordan konden omkeren.’
‘Voor moeder was het prettig dat ik me eerst op het kinderdagverblijf richtte. Ze voelde dat ik vooral keek naar wat Jordan nodig had om lekkerder in zijn vel te komen. Tijdens ons eerste gesprek bleek dat moeder toch wel met wat vragen zat over de opvoeding. Ze wilde graag weten hoe ze Jordan kon leren beter samen te spelen, ook met zijn kleine broertje en hoe ze de scheiding met de kinderen kon bespreken. Tijdens de gesprekken bij haar thuis gingen we met deze vragen aan de slag. Het contact tussen moeder en haar kinderen was heel goed. De kinderen gingen weliswaar later naar bed dan wij gewend zijn en ook het avondeten werd op een ander tijdstip gebruikt. Dit had alles te maken met de buitenlandse afkomst van het gezin. Anders voor mij dus, maar zeker niet verkeerd.
Moeder was dus een prima moeder, ze had alles in huis om kinderen met warmte en liefde op te voeden. Maar er speelde veel thuis: een verschrikkelijk klein huis, schuldsanering, moeder die zelf hulp nodig had voor psychische problemen. Moeder ging goed aan de slag met de ideeën die we samen bedachten om haar opvoedingsvragen met succes uit te voeren. Ondertussen heb ik een gezinscoach geregeld om moeder praktische hulp te bieden en haar leefomstandigheden te verbeteren.’
‘De leidsters van het kinderdagverblijf en moeder hebben elkaar in dit traject weer gevonden. Ze gingen samenwerken in plaats van elkaar wantrouwen. Wat me ontroerde was de eerlijke terugkoppeling van het kinderdagverblijf: ‘wij kunnen van alles vinden van bedtijden, de toon waarop je praat en hoe je een luier verschoont. Elke cultuur heeft eigen gebruiken. Het is niet aan ons om onze normen en waarden op een gezin te plakken.’
